Biblioteka Publiczna

Dramaty rodzinne to mój konik, a ta książka cechuje się niesamowitym tragizmem, wywołując w sercu człowieka nie małe poruszenie.

Główna bohaterka Leila Seyd to istna definicja kobiety sukcesu, bizneswoman. Powodzenie w pracy nie przekłada się na jej życie rodzinne, jednak siostrzeniec rekompensuje jej te braki. Kobieta kocha chłopca całym sercem, któremu okazuje wyjątkowe zaangażowanie opiekuńcze. Pewnego dnia Leila zgadza się wyświadczyć przysługę szwagrowi, by odwieźć malucha do żłobka. Telefon informujący o braku Maxa w placówce mrozi krew w żyłach i zmienia całe jej życie, przenosząc je na salę rozpraw.

Książka ujęła mnie swoją wielowymiarowością. Z jednej strony rozprawa sądowa, która wzbudza emocje irytacji, złości, niesprawiedliwości, bezradności. Z drugiej polaryzacja społeczeństwa wokół kwestii posiadania dzieci, napiętnowanie kobiet oddających się karierze, bezdzietnych - niezależnie od powodu takiego stanu rzeczy. Aż wreszcie ukazanie problemu nieustannego oceniania, wymuszania schematu powszechnie narzuconych zachowań. Czy rzeczywiście osoba użalająca się nad swoim losem cierpi bardziej, niż ta, która podejmuje trud, by ten los odwrócić? Czy dlatego, że ktoś podejmuje rękawice, cechując się pewną niezłomnością, to z automatu musi być osoba bezwględną, nieczułą, wyrachowaną?

Książka, która porusza, dogłębnie dotyka wielu czułych emocji czytelnika, a przy tym szalenie zaskakuje. Kiedy myślisz, że jedyne co w tej książce na Ciebie czeka to podziękowania od autora, nagle pojawia się suspens. Jest to naprawdę mądra książka, skłaniająca do refleksji, choć na pierwszy rzut oka wydaje się, że to thriller, jak każdy inny.

Książka nie jest zła, ale napisana na tyle chaotycznie, że na początku traciłam wątki i nie byłam w stanie skupić się na historii. Autorka miesza czas teraźniejszy z urywkami z przeszłości bez żadnego ostrzeżenia, co utrudniało odbiór.
Fabuła jednak jest bardzo wciągająca, zakończenie zaś zaskakujące.

Dobrze napisany thriller. Wartka akcja i, co w tym gatunku najbardziej istotne, świetne zakończenie. Doskonała rozrywka na wieczór czy dwa. Polecam.

Zbliża się 20. rocznica zniknięcia Julie Novak. Ojciec po tylu latach walczy z demencją i samotnością. Chce wiedzieć co się wtedy stało. Czy jego córka nadal żyje? Sprawa ożywa dzięki podcasterom, którzy chcą przygotować materiał do następnego odcinka, a przy okazji może odkryją coś sensacyjnego. Autorka w świetny sposób krok po kroku buduje napięcie. Karmi nas okruszkami byśmy złapali przynętę. A potem coś takiego... Szokujące rozwiązanie sprawy. Gorąco polecam

Dawno nie czytałam tak dobrej książki. Zmusza do refleksji.

Bardzo dobry kryminał.
Warto przeczytać.
Polecam.

to jest bardzo uczciwie napisany kryminał. Bez dłużyzn, bez zadęcia, ze znajomością rzemiosła. Kupując tę książkę chciałem coś niekoniecznie artystycznego, ale sprawnie napisaną bajkę dla dorosłych, przy której można na chwilę odpocząć od świata. Nie czuję się oszukany.

Bardzo wciągająca zagadka kryminalna. Akcja rozwijała się dość wolno, ale za to ciekawie. Duży plus za ciekawostki historyczne i świetnie pokazany duszny klimat niewielkiej miejscowości i jej społeczności. Do tego oczywiście uznania dla Niny, która udowadnia, że jest bardzo dobrą śledczą - obserwuje, analizuje i wyciąga wnioski. A wszystko to bez epatowania brutalnością. Polecam

To jedna z tych pogmatwanych fabuł, w których główny bohater bierze sprawy w swoje ręce. I pomimo tego, że przeciętny safanduła by sobie nie poradził, idzie mu rewelacyjnie. Oczywiście zarobi w pysk tu i tam, wpakuje się w kłopoty, ale uparcie zmierza do celu. Za nic ma to, że depcze mu po piętach płatny morderca, absolutnie nie przeszkadza mu to, że został samotnym rodzicem. Priorytetem jest odnalezienie żony, chociaż w miarę rozwoju akcji okazuje się, że tak naprawdę wcale jej nie znał. Cóż, posłuchałam, wielokrotnie zastanawiając się nad sensownością poczynań Mateusza Chabrowskiego. Potem okazywało się, że były to działania nieodzowne, aby akcja jakoś się toczyła, a nasz dzielny prawnik ekolog samodzielnie rozwiązał zagadkę zniknięcia żony. Polecam jedynie w przypadku, gdy jesteście fanami p. Zadury jako lektora lub naprawdę, ale to naprawdę nie macie nic lepszego do czytania.

I znów jestem pod wrażeniem historii bardzo ciekawej i niespiesznie prowadzonego śledztwa. Do tego klimat małej, zamkniętej w swoich tajemnicach, górskiej społeczności, świetnie wykreowani bohaterowie i mocno dopracowana fabuła, gdzie nie sposób przewidzieć zakończenia przynajmniej w moim przypadku. Ciekawie i intrygująco.

Pokuszę się o stwierdzenie, że to jedna z najlepszych części tego cyklu. Tajemnice, wzajemne zależności i mała miejscowość skrywająca własne sekrety - to przepis na świetną historię, która wciąga od pierwszej strony. Do tego Nina- jedna z najlepiej wykreowanych kobiecych bohaterek kryminałów ostatnich lat. Postać, którą bardzo polubiłam i o losach której, chętnie poczytam w kolejnych odsłonach serii

Na prawdę fantastyczna seria, kończy się jedną i chce się kolejnej. Bardzo bardzo polecam

"Dom bez klamek" jest pierwszym tomem z serii o Ninie Warwiłow.

W szpitalu psychiatrycznym dochodzi do zbrodni. Ktoś zabił jednego z pacjentów. Głównymi podejrzanymi są inni pacjenci w końcu to zamknięty odział psychiatryczny. Nina nie idzie na łatwiznę. By odkryć, kto zabił, próbuje poznać ofiarę, jej przeszłość. Dowiedzieć się, czy w tej zbrodni kryje się coś więcej.

O ile pomysł na fabułę jest świetny i ma potencjał to realizacja nie jest idealna. Męczyłam się przy lekturze. Nudziła mnie i tylko chęć dokończenia książki trzymała mnie przy niej. Nina również mnie irytowała. Trudny charakter ma ta kobieta i w życiu prywatnym bym jej nie polubiła.

Jednak książkę oceniam wysoko, bo autor miał dobry pomysł, na koniec byłam zaskoczona, co sobie cenię w kryminał. Nie był to plot twist, który nie miał sensu jak przy niektórych książkach,tylko wszystko się fajnie, w miarę trzymało logiki. Również wiem, że to debiut autora, także nie mogę ocenić książki zbyt surowo. Debiuty są trudne, a książka ma potencjał. Wydaje mi się, że jeśli autor się wyrobi to kolejne książki będą lepsze w sumie już o tym wiem, bo czytam tom drugi, który jest o wiele lepszy.

Psycholog zatrudniony do interwencji, w sprawie chłopca wykazującego agresję.
Pisarka pracująca nad książką.
Dwie historie w jednym miejscu.
Z początku takie oddzielne, a jednak nie do końca.
Historia prosta a jednak zawiła.
Jest tam wiele emocji, niełatwych emocji.
A mnie zakończenie głównej historii zaskoczyło.
Kupiłam książkę z ciekawości jak byłam w wydawnictwie i nie żałuję. Wciągnęła mnie już wtedy gdy chciałam tylko przekartkować pijąc kawę w wydawniczej księgarni. A wzięłam ze sobą i dziś w końcu mogłam przeczytać. Historia na jeden dzień lub nawet wieczór, krótka ale jednak treściwa.

Sielankę wrocławskiej Wielkiej Wyspy burzy brutalna śmierć skrzypaczki Róży Marczyńskiej. Do zbrodni doszło w jej własnym domu, a jedyną osobą, która w tym czasie była na miejscu, jest Konstanty, syn ofiary. Szczepan Turski - psycholog dziecięcy - zostaje poproszony o rozmowę z chłopcem i wybadanie, czy wybitnie inteligentny nastolatek mógłby zabić własną matkę. W toku śledztwa na jaw wychodzą niewygodne fakty z przeszłości Róży, a na dodatek Wyspą wstrząsa kolejna zbrodnia. Wyspa to druga powieść z cyklu ze Szczepanem Turskim, która dotyka tematyki rodzinnej. Wkraczamy tu na niepewny grunt mrocznych, rodzinnych tajemnic, trudnej przeszłości, o której nikt nie chce mówić, wieloletnich manipulacji i brzemiennych w skutkach wyborów życiowych. Wyspa podobnie jak cała seria z Turskim to głęboki thriller psychologiczny, który w centrum uwagi stawia dziecko - wybitnie uzdolnione i ponadprzeciętnie inteligentne. Taki jest Kostek Marczyński - piętnastolatek, którego geniusz zdecydowanie wyprzedza rozwój emocjonalny. Analiza psychologiczna Kostka i obserwacje, które prowadzi Turski, pokazują to ścieranie się dwóch osobowości zamkniętych w jednym ciele. Kostek - nad wyraz dojrzały intelektualnie, którego wiedza i umiejętności wykraczają znacznie ponad przeciętną vs. wciąż niedojrzały, podatny na manipulacje chłopiec, zagubiony w świecie dorosłych. Autor nie szczędzi nam też skomplikowanej psychologii pozostałych bohaterów. Ich kreacje są wnikliwe i dobrze korespondują z rozgrywającymi się wydarzeniami. Na uwagę zasługuje Wielka Wyspa. To tak naprawdę bohaterka drugiego planu. Pasierski nie tylko wspaniale ją opisał, ale i zbudował wokół niej fantastyczny klimat, przedstawiając ją jako enklawę spokoju, a jednocześnie jako miejsce mroczne, niepokojące, niedostępne, niebezpieczne. Kryjące wiele sekretów i ludzkich dramatów. Integralną częścią Wyspy są też jej mieszkańcy. Zamknięta społeczność pięknych i zamożnych. Pasierski uchwycił ten specyficzny rodzaj relacji międzyludzkich, właściwy dla hermetycznej grupy ludzi, kryjących się za fasadowymi przyjaźniami, fałszywymi uśmiechami, sztuczną uprzejmością i bezwzględnym ostracyzmem, gdy nie wpisujesz się w schemat. Wyspa to ciekawa, nieschematyczna powieść psychologiczna z dosyć zawiłą intrygą. To nie jest dynamiczny rajd przez kryminalną zagadkę, raczej spokojny spacer przez meandry psychiki, motywacje i tajemnice postaci. Pasierski stawia na powolne odkrywanie kart wydarzeń i stonowane emocje. Ja się bardzo zaprzyjaźniłam z tym cyklem, a Wyspa podobała mi się bardziej od Wodnika, za co z pewnością odpowiada też klimatyczne tło Wrocławia.

Opowieść o tym, że każdy rośnie i zmienia swoje nawyki... przynajmniej ich większość.

Franklin na własnej skórze przekonuje się, że harcerstwo to nie tylko zdobywanie odznak, ale przede wszystkim świetna zabawa.

Książeczki o Franklinie są niezwykle sympatyczne i dzieci je uwielbiają. Ilustracje są miłe i ciepłe, treść przyjazna i ucząca dobrych wartości. Polecam.