Biblioteka Publiczna

Dawno nie czytałam tak dobrej książki. Zmusza do refleksji.

Bardzo dobry kryminał.
Warto przeczytać.
Polecam.

to jest bardzo uczciwie napisany kryminał. Bez dłużyzn, bez zadęcia, ze znajomością rzemiosła. Kupując tę książkę chciałem coś niekoniecznie artystycznego, ale sprawnie napisaną bajkę dla dorosłych, przy której można na chwilę odpocząć od świata. Nie czuję się oszukany.

Bardzo wciągająca zagadka kryminalna. Akcja rozwijała się dość wolno, ale za to ciekawie. Duży plus za ciekawostki historyczne i świetnie pokazany duszny klimat niewielkiej miejscowości i jej społeczności. Do tego oczywiście uznania dla Niny, która udowadnia, że jest bardzo dobrą śledczą - obserwuje, analizuje i wyciąga wnioski. A wszystko to bez epatowania brutalnością. Polecam

To jedna z tych pogmatwanych fabuł, w których główny bohater bierze sprawy w swoje ręce. I pomimo tego, że przeciętny safanduła by sobie nie poradził, idzie mu rewelacyjnie. Oczywiście zarobi w pysk tu i tam, wpakuje się w kłopoty, ale uparcie zmierza do celu. Za nic ma to, że depcze mu po piętach płatny morderca, absolutnie nie przeszkadza mu to, że został samotnym rodzicem. Priorytetem jest odnalezienie żony, chociaż w miarę rozwoju akcji okazuje się, że tak naprawdę wcale jej nie znał. Cóż, posłuchałam, wielokrotnie zastanawiając się nad sensownością poczynań Mateusza Chabrowskiego. Potem okazywało się, że były to działania nieodzowne, aby akcja jakoś się toczyła, a nasz dzielny prawnik ekolog samodzielnie rozwiązał zagadkę zniknięcia żony. Polecam jedynie w przypadku, gdy jesteście fanami p. Zadury jako lektora lub naprawdę, ale to naprawdę nie macie nic lepszego do czytania.

I znów jestem pod wrażeniem historii bardzo ciekawej i niespiesznie prowadzonego śledztwa. Do tego klimat małej, zamkniętej w swoich tajemnicach, górskiej społeczności, świetnie wykreowani bohaterowie i mocno dopracowana fabuła, gdzie nie sposób przewidzieć zakończenia przynajmniej w moim przypadku. Ciekawie i intrygująco.

Pokuszę się o stwierdzenie, że to jedna z najlepszych części tego cyklu. Tajemnice, wzajemne zależności i mała miejscowość skrywająca własne sekrety - to przepis na świetną historię, która wciąga od pierwszej strony. Do tego Nina- jedna z najlepiej wykreowanych kobiecych bohaterek kryminałów ostatnich lat. Postać, którą bardzo polubiłam i o losach której, chętnie poczytam w kolejnych odsłonach serii

Na prawdę fantastyczna seria, kończy się jedną i chce się kolejnej. Bardzo bardzo polecam

"Dom bez klamek" jest pierwszym tomem z serii o Ninie Warwiłow.

W szpitalu psychiatrycznym dochodzi do zbrodni. Ktoś zabił jednego z pacjentów. Głównymi podejrzanymi są inni pacjenci w końcu to zamknięty odział psychiatryczny. Nina nie idzie na łatwiznę. By odkryć, kto zabił, próbuje poznać ofiarę, jej przeszłość. Dowiedzieć się, czy w tej zbrodni kryje się coś więcej.

O ile pomysł na fabułę jest świetny i ma potencjał to realizacja nie jest idealna. Męczyłam się przy lekturze. Nudziła mnie i tylko chęć dokończenia książki trzymała mnie przy niej. Nina również mnie irytowała. Trudny charakter ma ta kobieta i w życiu prywatnym bym jej nie polubiła.

Jednak książkę oceniam wysoko, bo autor miał dobry pomysł, na koniec byłam zaskoczona, co sobie cenię w kryminał. Nie był to plot twist, który nie miał sensu jak przy niektórych książkach,tylko wszystko się fajnie, w miarę trzymało logiki. Również wiem, że to debiut autora, także nie mogę ocenić książki zbyt surowo. Debiuty są trudne, a książka ma potencjał. Wydaje mi się, że jeśli autor się wyrobi to kolejne książki będą lepsze w sumie już o tym wiem, bo czytam tom drugi, który jest o wiele lepszy.

Psycholog zatrudniony do interwencji, w sprawie chłopca wykazującego agresję.
Pisarka pracująca nad książką.
Dwie historie w jednym miejscu.
Z początku takie oddzielne, a jednak nie do końca.
Historia prosta a jednak zawiła.
Jest tam wiele emocji, niełatwych emocji.
A mnie zakończenie głównej historii zaskoczyło.
Kupiłam książkę z ciekawości jak byłam w wydawnictwie i nie żałuję. Wciągnęła mnie już wtedy gdy chciałam tylko przekartkować pijąc kawę w wydawniczej księgarni. A wzięłam ze sobą i dziś w końcu mogłam przeczytać. Historia na jeden dzień lub nawet wieczór, krótka ale jednak treściwa.

Sielankę wrocławskiej Wielkiej Wyspy burzy brutalna śmierć skrzypaczki Róży Marczyńskiej. Do zbrodni doszło w jej własnym domu, a jedyną osobą, która w tym czasie była na miejscu, jest Konstanty, syn ofiary. Szczepan Turski - psycholog dziecięcy - zostaje poproszony o rozmowę z chłopcem i wybadanie, czy wybitnie inteligentny nastolatek mógłby zabić własną matkę. W toku śledztwa na jaw wychodzą niewygodne fakty z przeszłości Róży, a na dodatek Wyspą wstrząsa kolejna zbrodnia. Wyspa to druga powieść z cyklu ze Szczepanem Turskim, która dotyka tematyki rodzinnej. Wkraczamy tu na niepewny grunt mrocznych, rodzinnych tajemnic, trudnej przeszłości, o której nikt nie chce mówić, wieloletnich manipulacji i brzemiennych w skutkach wyborów życiowych. Wyspa podobnie jak cała seria z Turskim to głęboki thriller psychologiczny, który w centrum uwagi stawia dziecko - wybitnie uzdolnione i ponadprzeciętnie inteligentne. Taki jest Kostek Marczyński - piętnastolatek, którego geniusz zdecydowanie wyprzedza rozwój emocjonalny. Analiza psychologiczna Kostka i obserwacje, które prowadzi Turski, pokazują to ścieranie się dwóch osobowości zamkniętych w jednym ciele. Kostek - nad wyraz dojrzały intelektualnie, którego wiedza i umiejętności wykraczają znacznie ponad przeciętną vs. wciąż niedojrzały, podatny na manipulacje chłopiec, zagubiony w świecie dorosłych. Autor nie szczędzi nam też skomplikowanej psychologii pozostałych bohaterów. Ich kreacje są wnikliwe i dobrze korespondują z rozgrywającymi się wydarzeniami. Na uwagę zasługuje Wielka Wyspa. To tak naprawdę bohaterka drugiego planu. Pasierski nie tylko wspaniale ją opisał, ale i zbudował wokół niej fantastyczny klimat, przedstawiając ją jako enklawę spokoju, a jednocześnie jako miejsce mroczne, niepokojące, niedostępne, niebezpieczne. Kryjące wiele sekretów i ludzkich dramatów. Integralną częścią Wyspy są też jej mieszkańcy. Zamknięta społeczność pięknych i zamożnych. Pasierski uchwycił ten specyficzny rodzaj relacji międzyludzkich, właściwy dla hermetycznej grupy ludzi, kryjących się za fasadowymi przyjaźniami, fałszywymi uśmiechami, sztuczną uprzejmością i bezwzględnym ostracyzmem, gdy nie wpisujesz się w schemat. Wyspa to ciekawa, nieschematyczna powieść psychologiczna z dosyć zawiłą intrygą. To nie jest dynamiczny rajd przez kryminalną zagadkę, raczej spokojny spacer przez meandry psychiki, motywacje i tajemnice postaci. Pasierski stawia na powolne odkrywanie kart wydarzeń i stonowane emocje. Ja się bardzo zaprzyjaźniłam z tym cyklem, a Wyspa podobała mi się bardziej od Wodnika, za co z pewnością odpowiada też klimatyczne tło Wrocławia.

Opowieść o tym, że każdy rośnie i zmienia swoje nawyki... przynajmniej ich większość.

Franklin na własnej skórze przekonuje się, że harcerstwo to nie tylko zdobywanie odznak, ale przede wszystkim świetna zabawa.

Książeczki o Franklinie są niezwykle sympatyczne i dzieci je uwielbiają. Ilustracje są miłe i ciepłe, treść przyjazna i ucząca dobrych wartości. Polecam.

Franklin uwielbia przygody, dlatego razem ze swoimi przyjaciółmi założyli Klub Poszukiwaczy Ciekawostek Przyrodniczych. Wraz ze swoją nauczycielką urządzali wycieczki, a pani sowa opowiadała im o cudach natury. Na jeden z letnich wieczorów zaplanowali nocne wyjście do lasu. Franklin nie mógł się go doczekać, gdyż marzył o tym, aby zobaczyć świetliki, ale także o tym, aby kilka z nich złapać do słoika. Przewodnikiem po nocnym życiu lasu został skunks, który znał mnóstwo ciekawych miejsc.
Kiedy się ściemniło, członkowie Klubu mogli oglądać nietoperze, tajemnicze grzyby, a także nocne kwiaty. Wszyscy byli zachwyceni i pilnie rysowali zaobserwowane zwierzęta i rośliny, jedynie Franklin był niezadowolony. Nie mógł się doczekać, kiedy wreszcie zobaczy robaczki świętojańskie. Czy wyprawa Franklina zakończyła się sukcesem? Czy mały żółwik złapał świetliki do słoika? Jeśli chcecie się tego dowiedzieć, to koniecznie sięgnijcie do nowej przygody Franklina Franklin i nocna wyprawa do lasu.
Przedszkolaki mają tendencję do zrywania listków czy kwiatów, ale także chciałyby dotknąć, a najlepiej wziąć do domu spotkane na spacerze ptaki i inne zwierzęta, bo trudno im zrozumieć, że przyrodę najlepiej oglądać w jej naturalnym środowisku. Nocna przygoda Franklina może nauczyć dzieci szacunku dla roślin i zwierząt.
Sympatyczny żółwik nie zawsze wie, co jest dobre, a co złe i co należy robić, ale jego rodzice lub któryś z przyjaciół spieszą mu z pomocą i wyjaśniają niezrozumiałe lub trudne zagadnienia. Dzięki temu także przedszkolaki nabywają wiedzę dotyczącą właściwego zachowania.
Nauka szacunku do przyrody jest bardzo ważna właśnie od najmłodszych lat, kiedy kształtują się dobre, ale niestety i złe nawyki, które w późniejszym wieku trudno zmienić. Dzieci najłatwiej uczą się nie poprzez upomnienia czy tłumaczenia, ale właśnie poprzez przykład, a przykład lubianego przez przedszkolaki literackiego bohatera może wywrzeć ogromny, pozytywny wpływ!
Bardzo serdecznie polecam kolejną przygodę Franklina Franklin i nocna wyprawa do lasu :- To fantastyczna przygoda i mnóstwo nauki!

Zuzia odkrywa, jak ważyć owoce, oddawać opakowania zwrotne i samodzielnie kupować pieczywo, ucząc się przy tym samodzielności i odpowiedzialności. Bardzo przyjemna książeczka.

Nie wiem czy dziecko nauczy się z tej książki zegara, ewentualnie wspomoże, ale na pewno jest to bardzo fajna poczytajka :

Paulette Bourgeois razem z Franklinem dali nam naukę brania i dawania, aczkolwiek z naciskiem na to drugie. Autorka jest świadoma, że dzielenie się nie jest łatwe, ale delikatnie do niego zachęca. Tłumaczy, że twoja stara rzecz może kogoś uszczęśliwić. Sugeruje też, abyśmy, robiąc prezenty, mocno myśleli o obdarowywanych. Idealny prezent to nie ten za miliony monet, a ten z duszą.

Opowieść o tym, że każdy rośnie i zmienia swoje nawyki... przynajmniej ich większość.