Biblioteka Publiczna

Paulette Bourgeois razem z Franklinem dali nam naukę brania i dawania, aczkolwiek z naciskiem na to drugie. Autorka jest świadoma, że dzielenie się nie jest łatwe, ale delikatnie do niego zachęca. Tłumaczy, że twoja stara rzecz może kogoś uszczęśliwić. Sugeruje też, abyśmy, robiąc prezenty, mocno myśleli o obdarowywanych. Idealny prezent to nie ten za miliony monet, a ten z duszą.

Opowieść o tym, że każdy rośnie i zmienia swoje nawyki... przynajmniej ich większość.

Poruszająca historia upadku. Daje do myślenia i w gruncie rzeczy jest przestrogą dla nas. Bardzo trudna historia rodziny Batyckich. Na pewno warto przeczytać.

Franklin jest już dużym chłopce, i potrafi robić rzeczy, które tylko starszaki robią same wiąże sznurówki, zakłada buty, zapina guziki umie nawet zamykać drzwi na klucz. Pora więc na szkołę. Tyle tylko, że Franklin nie wie co to znaczy, nigdy tam nie był i niewiele o niej słyszał. Franklin się boi. Ale strach szybko prz dzi kiedy nadchodzi długo wyczekiwany pierwszy dzień września. I w zasadzie cała książeczka temu dniu jest poświęcona: jak Franklin przełamuje swój lęk i jak z coraz większą energią i ochotą zapala się do pomysłu bycia pierwszakiem. Idzie z rodzicami na przystanek autobusowy gdzie poznaje innych kolegów i koleżanki, jedzie busem szkolnym i w końcu poznaje swoją nową klasę i panią sowę nauczycielkę. Książeczka jest jedną z fajniejszych w serii, pokazuje jak możemy pokonywać lęki oswajając nieznaną przyszłość.

Kolejna książeczka z serii o fajnym żółwiku Franklinie. Tym razem wraz ze swoimi wypróbowanymi przyjaciółmi postanawia pobawić się w astronautów. Dlatego przyozdabia swoją kryjówkę w statek kosmiczny. Każdy z przyjaciół dostaje śmiesznie kosmiczne przebranie oraz specjalny pseudonim i zadanie. Wśród przyjaciół jest też żółw, który ma ochotę pograć na instrumencie. Reszta jednak przyjaciół ma inne zdanie, w końcu żółwik odchodzi nie znalawszy zrozumienia. Reszta już w samej książeczce. Jest to bardzo miła opowieść o dziecięcej kreatywności, różności w zainteresowaniach i wzajemnym poszanowaniu potrzeb. Wszystko co jest potrzebne do wspaniałej podwórkowej zabawy.

Książeczka o feriach Stasia i jego rodziny. Opowiada o spędzaniu czasu razem, o pomysłach na zimowe aktywności.

Po książki Natashy Preston sięgam zawsze w ciemno. Wszystkie jej wcześniejsze tytuły kupowałam jeszcze w dniu promocji, często zanim oficjalnie trafiły do sprzedaży i nigdy się nie zawiodłam. Uwielbiam thrillery, morderstwa, zagadki, poszukiwania sprawcy po prostu ten klimat. Dlatego kiedy tylko zobaczyłam zapowiedź Okłamuj mnie, jak zwykle przeczytałam opis i nie doczytałam go do końca. Od razu zamówiłam książkę. Zaczęłam czytać z nastawieniem, że zaraz wydarzy się coś mrocznego, że ktoś zginie, że będzie trzeba kogoś szukać. Dopiero mniej więcej w połowie książki dotarło do mnie, że to zupełnie nie ten kierunek. To był właściwie mój pierwszy raz z książką, którą można określić jako romans z dużą ilością kłamstw, emocji i relacji międzyludzkich, a nie thriller sensu stricto. Muszę uczciwie przyznać, że to nie jest mój typ książki. Nie będę jednak oceniać jej negatywnie tylko dlatego, że nie trafia w moje czytelnicze gusta. Czytało się ją dobrze, lekko, była okej. Natomiast przez pierwsze około 150 stron była dla mnie dość nużąca momentami miałam wrażenie, że wciąż kręcimy się wokół tego samego. Dopiero po ponad połowie, gdzieś od 200230 strony, zaczęło się dziać coś więcej i fabuła wyraźnie przyspieszyła. Podsumowując: książka jest dobra, ale nie dla mnie jako fana thrillerów. Jeśli ktoś lubi romanse z tajemnicami i emocjonalnymi zwrotami akcji może być bardzo zadowolony.

Fabuła książki ciekawie napisana, rozdziały skonstruowane w taki sposób, że nie da sie tak po prostu odłożyć, tylko chce się czytać dalej, ale są też minusy. A mianowicie - te zbiegi okoliczności, że każdy każdego zna, każdy z każdym w jakiś sposób jest powiązany to aż to nie mozliwe - szczypie w oczy aż za bardzo.
Zabrakło mi również zakończenia wątku głównego bohatera - czyli męża i ojca - w taki sposób, żeby było chociaż w małym kawałku wiadomo jak się skończyła jego historia. Nagle jego wątek się urwał nie bede spoilerować.
No i jeszcze jest zakończenie, które i dla mnie jest nie zrozumiałe.
Mimo wszystko można dać szansę tej historii, ale ja jej nie zapamiętam na długo.

Obsesja to kwintesencja thrillera psychologicznego. B.A. Paris udowadnia, że najstraszniejsze rzeczy dzieją się nie w ciemnych zaułkach, ale za pięknymi fasadami domów naszych sąsiadów. To lektura hipnotyzująca, która nie pozwala o sobie zapomnieć.

Na początku wprowadziła mnie w zastój czytelniczy i jakoś nie umiałam się zebrać żeby przeczytać na tyle żeby mnie wciągnęła, sama nie wiem dlaczego ponieważ kiedy akcja zaczęła się zagęszczać przeczytałam ją dość szybko. Ciekawa historia, książka na tyle krótka że szybko się czyta jeśli przebrnie się przez ten troszkę nudny początek

Książka bardzo dobra, bardzo ciekawa ale ciężka, pokazuje co bogaci potrafią zrobić z drugim człowiekiem by tylko być na powierzchni! Być na tapecie! Nieprawdopodobne jak można strasznie traktować podmiotowo kobiety! Tam kobieta to zwykła....rzecz!

To historia o, miłości, która nadaje sens, dojrzewaniu, stracie, byciu wystarczającym mimo niedoskonałości.

Jest też moment trudny, kiedy królik ma zostać spalony razem z innymi rzeczami po chorobie chłopca. I to jest ta część, która łamie serce. A potem przychodzi delikatna, baśniowa nadzieja.

Dlaczego ta książka wciąż działa?

Bo mówi coś bardzo prawdziwego w najprostszy możliwy sposób. Każdy z nas chce być prawdziwy. Chce być kochany nie za to, że jest nowy, ładny czy idealny, tylko dlatego, że jest czyjś.

Nie ma tu moralizowania. Jest ciepło, trochę melancholii i dużo czułości. To jedna z tych książek, które czytasz dziecku, a nagle orientujesz się, że to bardziej o tobie niż o nim.

Sympatyczna opowieść o determinacji w dążeniu do celu i samodzielności. Ale przede wszystkim - o przyjaźni, pomaganiu innym i o tym, że nie ma nic złego w przyjmowaniu pomocy.

Pięknie ilustrowana, z mądrym przesłaniem. Kolejny raz ta Autorka nie zawodzi.

O ekologii, cierpliwości i odpowiedzialności. Bardzo polecam.

Książkę czyta się z ciekawością, chociaż częste wzmianki o seksie, lub tekst "rzuciłam się na jego rozporek" po otrzymaniu złotej bransoletki były dla mnie żenujące, ujawnianie intymnych chwil swojej jedynej przyjaciółki z masażystą nie na miejscu, słowem spodziewałam się dużo wyższego poziomu od absolwentki prawa, jak zrozumiałam.

Dzień, który miał być jednym z najszczęśliwszych w życiu Josie, zamienia się w koszmar. Zamiast iść do ołtarza, policjantka trafia na miejsce brutalnej zbrodni. Dwunastoletnia Holly Mitchell zostaje znaleziona martwa przed niewielkim kościołem. Josie zna ofiarę, ponieważ jej matka, Lorelei Mitchell, niegdyś pomogła jej podczas drogowej kraksy. Nie ma więc wyjścia i włącza się do śledztwa. Śmierć dziewczynki to dopiero początek, a kolejne odkrycia odsłaniają coraz mroczniejsze sekrety. "Śpij laleczko" Lisy Regan to dokładnie ten typ książki, który przypomina, dlaczego pewne serie zajmują szczególne miejsce w czytelniczym sercu. Ten tom jest po prostu rewelacyjny. Intensywny, mroczny i emocjonalnie angażujący od pierwszej do ostatniej strony. To powieść gęsta od sekretów, lęków i niedopowiedzeń, a jednocześnie bardzo osobista, zwłaszcza dla dobrze znanej czytelnikom detektyw Josie Quinn. Styl Lisy Regan pozostaje jednym z powodów, dla których tak chętnie wracam do tej serii. Krótkie rozdziały, dynamiczna narracja i zwroty akcji sprawiają, że książkę czyta się błyskawicznie, mimo jej emocjonalnego ciężaru. To thriller, który wciąga, ale też zmusza do refleksji nad strachem, traumą i granicami, jakie ludzie są w stanie przekroczyć, by chronić swoje sekrety. Jednym z największych atutów powieści pozostaje Josie Quinn. Bardzo lubię to, że Lisa Regan jej nie idealizuje, lecz pozwala być kruchą, zmęczoną i pełną wątpliwości. Jej emocje są autentyczne, reakcje ludzkie, a decyzje, choć czasem bolesne, zawsze wynikają z głęboko zakorzenionego poczucia odpowiedzialności. Dzięki temu historia zyskuje ogromną wiarygodność. Jako fanka całej serii, doceniam to, że każdy tom jest dopracowany, logiczny i emocjonalnie angażujący. Lisa Regan po raz kolejny udowadnia, że potrafi utrzymać wysoki poziom i wciąż zaskakiwać swoich czytelników. Dla mnie "Śpij laleczko" to kolejna bardzo mocna odsłona serii, która tylko potwierdza jej wysoką jakość. To rewelacyjna, mroczna i dopracowana powieść, która w pełni spełni oczekiwania wiernych czytelników i bez problemu przyciągnie nowych. Czy polecam? Oczywiście!

Książka rewelacja. Miłość w trudnych chwilach-rozdzielona w kłamstwie. Spotkanie po latach -zemsta -powrót -piękne zakończenie. Polecam

Wciąga

Książeczki o Franklinie są niezwykle sympatyczne i dzieci je uwielbiają. Ilustracje są miłe i ciepłe, treść przyjazna i ucząca dobrych wartości. Polecam.

Każdy chciałby być jak Luna, a często podobny jest do Logana, zajączka domatora lubiącego spokój domu, własne towarzystwo albo najbliższych tylko przyjaciół. Wymogi jednak życia powodują, że czasem musimy wyjść z tego co nam znane, opuścić co już dawno oswojone. Kapitalna książka uświadamia mi jak ważne jest przełamywać samego siebie gdy od tego zależy lepsze życie. Dzieci może nie potrafią jeszcze tak tego dotrzeć jednak zasiane ziarno ciekawości wyda owoc kiedy przyjdzie na niego pora. Polecam tą książkę do wspólnych przemyśleń rodziców i dzieci.